związek na odległość

obserwuj nie obserwuj

39

W moim przypadku związek na odległość się nie sprawdził, a czy to wina odległości, czy po prostu zbyt słabej więzi, złego momentu czy zodiaku ciężko powiedzieć. Faktem jest, że gdy byliśmy razem na codzień to wszystko było w porządku, a zaczęło się sypać właśnie jak wyjechałam do innego miasta i zaczęliśmy spotykać się dużo rzadziej. Wydaje mi się, że był to tylko jeden z czynników, może determinujący, ale jeden z wielu. Prawdziwa miłość, o ile naprawdę istnieje, myślę ze jest w stanie przetrwać wszystko;)

Mój taki zwiazek przetrwal dwa i pól roku a pózniej moja byla zona powiedziala ze nie wytrzyma bez chlopa od swiat do swiat bylem w Holandii i zjezdzalem tylko na swieta

Ja jestem w taki związku prawie od dwóch lat. Jakoś dajemy radę, choć jest bardzo trudno. Dzieli nas ok. 350 km, staramy się widywać średnio co 2 tygodnie, choć bywało i tak, że nie widzieliśmy się ponad miesiąc. Czasem ma się ochotę rzucić wszystko w cholerę, padają przykre słowa. Ale później przychodzi opamiętanie, przeprosiny i jest ok :) Takie reakcje, kłótnie są przecież normalne, ale nieco inne niż te "na co dzień". Czekamy aż będzie mogło któreś z nas się przeprowadzić :) Miłość wytrzyma wszystko!

Też się z tym borykałam, mnie i mojego chłopaka dzieliło ponad 300 km, na początku było ciężko, zdarzało się że się nie widzieliśmy 3 miesiące, jednak wytrwaliśmy i teraz jesteśmy razem:) Najważniejsze to zdrowe podejście do sprawy, ataki szału i zazdrości na pewno nie sprzyjają takiemu związkowi, wiele rzeczy trzeba brać na chłodno i nie można pozwolić sobie na chwilę zwątpienia... Jednak na dłuższą metę (moim zdaniem oczywiście) związek na odległość nie ma szans, po pewnym czasie uczucia ulegają zmianie, "stygną" i wtedy najłatwiej popełnić jakiś błąd... ja z moim chłopakiem wiele godzin spędziliśmy na rozmowach co dalej, bo oboje zdawaliśmy sobie sprawę, że na dłuższą metę taki stan rzeczy jest bez sensu, wspólnie podjęliśmy decyzję o jego przeprowadzce do mojego miasta, nie chcieliśmy trwać w niepewności w nieskończoność... Dopiero wtedy przekonałam się ile naprawdę dla nie go znaczę, ile jest gotów poświęcić by być ze mną. Mieszkamy ze sobą już dwa lata, tak naprawdę dopiero po tym jak ze sobą zamieszkaliśmy poznaliśmy siebie. Bywało i nadal jest różnie, czasem lepiej czasem gorzej, jak to w życiu... Nie żałuję żadnej z chwil jakie dane nam było i jest ze sobą spędzić, nie żałuję nawet tej rozłąki, bo ona też w pewnien sposób ukształtowała nasz związek, dała nam sił i utwierdziła w tym, że można pokonać wszystko. Jestem szczęśliwa, nadal zakochana, niedługo wychodzę za mąż więc życzę powodzenia, a przede wszystkim wytrwałości :)

ja w takim związku trwłam przez sześć lat,Po dwoch latach rozłaki wzieliśmy ślub po 3 latach urodziła nam sie córeczka,3 lata pózniej syn,a po szesciu jesteśmy w końcu razem i szczesliwi..Różnie w życiu bywało bo życie nie jest usłane różami i trzeba ufac i nie zamartwiac sie na zapas.PRAWDZIWA MIŁOŚĆ zniesie każde przeciwienstwa losu.