hiszpan

Widzisz dla mnie pewne działania nawet obecnie wydają się absurdalne. W wielu miejscach świata dokonują się dantejskie sceny. W Afryce z głodu umiera 40 tysięcy osób dziennie. Czy my jesteśmy w staninie wyobrazić sobie by codziennie jedno małe miasto umierało w Polsce z głodu? Ludzi jednak mało to obchodzi i myślę, że za kilka stuleci nasze czasy będą postrzegane jako samolubne i egoistyczni. Rozpatrując jednak możliwość istnienia lub nie istnienia pewnych rozwiązań społecznych patrzymy na nie przez pryzmat obecnej sytuacji. Owszem dzisiaj w Polsce anarchizm nie jest możliwy do zrealizowania ale weźmy Chiapas w Meksyku i walkę tamtejszej rdzennej ludności o pewną autonomie od władzy centralnej. Istnieją tam bardzo silne związki plemienne i rodzinne. Wzajemna pomoc jest bardzo rozwinięta i Zapatyści znajdujący się w tym rejonie w pewnym sensie i to świadomie wprowadzają cos na kształt anarchizmu i tam wydaje się to naturalne. W dzisiejszych czasach postrzegam więc rolę anarchizmu jako promocję pomocy wzajemnej (czyli takich akcji jak np. Food Not Bombs gdzie anarchiści rozdają bezdomnym żywność), ochronę środowiska, walkę o prawa związkowe, ruch alterglobalistyczny itp. czytaj więcej »

Zasady i prawo to coś zupełnie innego. Jest wiele zasad które nie są prawami. Macie swoje zasady np. w domu kto czym się zajmuje. Prawo natomiast jest narzucone przez władzę i bardzo często może być złe. Niewolnictwo na które się tu powołujesz było przez zdecydowaną większość okresu państwowości człowieka prawem. Zaledwie od 150 lat nie mamy tak naprawdę niewolnictwa (bo pańszczyzna też jest jej formą). Święta Inkwizycja również działała w imieniu prawa. Adolf Hitler doszedł do władzy w wyniku wyborów czyli prawa obowiązującego w Niemczech w 1933 a prawo, które tworzył nie można chyba nazwać dobrym. Jednak w świetle państwowości i zasad wszystko niby odbyło się prawidłowo. Skutki były opłakane. Ważne jest więc by w ludziach zaszczepiać poczucie wolności i chęć wzajemnej pomocy niekoniecznie musi to być związane z prawem stanowionym. Jeżeli popatrzysz w historię i np. na ruch emancypacji kobiet (które notabene walczyły ze złym prawem dyskryminującym je) to zobaczysz, że jedną z jej ikon jest Emma Goldman (również czołowa anarchistka tamtych czasów). Anarchiści również angażowali się w wiele tematów które dzisiaj wydają się naturalne a które trzeba było wywalczyć: świeckie szkoły, związki zawodowe, walka z pańszczyzną itp. czytaj więcej »

Prawo czy zasady? Czy plemiona np. Indian amerykańskich miały prawa z policją, które je przestrzegały czy postępowały według przyjętych norm? Władza owszem ale jedynie w formie wykonawczej a nie decyzyjnej. Gdyby człowiek nie pragnął wolności do dzisiaj istniał by feudalizm, niewolnictwo, dyskryminacja kobiet itp. czytaj więcej »

Mówiąc o anarchizmie jako kierunku politycznym czy filozofii, należy przede wszystkim zapoznać się z jego historią i głównymi teoretykami. Niestety dzisiaj postrzega się anarchistyczne działanie jedynie przez pryzmat subkulturowych haseł, które częstokroć nie mają nic wspólnego z samą ideą. Czymże więc jest ten anarchizm i jakie stawia sobie cele? Początki sięgają XIII wieku i Williama Godwina, który jako pierwszy podjął próbę usystematyzowania doktryny. Jego anarchizm postrzegał przemoc państwową jako skuteczne narzędzie zniewolenia jednostki i sztuczne podział na klasy społeczne. Należy pamiętać, że w tamtych czasach człowiek od chwili urodzenia aż do śmierci uzależniony był wyłącznie od struktur państwowych i kościelnych. Pańszczyźniany chłop nie potrafiący czytać, czy rodząca się klasa robotnicza, nie posiadali żadnych praw. Idąc za tym przykładem kolejni teoretycy, że wspomnę tych najbardziej znanych jak Bakunin czy Kropotkin, podejmowali próbę określenia systemu społecznego, w którym to każda jednostka mogła rozwijać swe zainteresowania i wrodzone umiejętności według własnych wyborów. Oczywiście w tych rozważaniach nie było mowy o wolnej amerykance i chaosie, które często przedstawiają przeciwnicy anarchizmu. Anarchiści opierali swoje rozważania na podstawie „pomocy wzajemnej”, według której natura ludzka, jeżeli oczywiście znajdzie się w odpowiednich warunkach, jest bardziej skora do pomocy niż przemocy. Dobrym przykładem mogą tu być społeczności plemienne, w których taka „pomoc wzajemna” jest bardzo rozwinięta. To państwo i kościół stały się przyczyną konfliktów zbrojnych, w wyniku których ginęły miliony. Anarchiści podjęli więc próbę stworzenia podwalin teoretycznych, które zastąpił by dotychczasowy system wyzysku i narzuconej przemocy. Często powstałą tak doktrynę przyrównuje się do komunizmu, co nie jest do końca prawdą. Anarchiści pragną by decyzje podejmowane w społeczeństwie szły od dołu ku górze „władzy”, która by jedynie nadzorowała decyzje obywateli. Wśród wielu nurtów anarchistycznych najsilniejszym stał się anarchosyndykalizm, według którego decyzje realizowane są przez związki zawodowe najbliższe społeczeństwu. Anarchistyczne idee wielokrotnie wprowadzane były w życie często na dużą skalę. Wymienię tylko te bardziej znane w historii: Powstanie w Kronsztadzie – 1921, Powstanie na Ukrainie – 1919 (Anarchistyczna Republika Ukrainy. Na terenach wiejskich powstały autonomiczne komuny, wolne od wpływów zewnętrznych. Doskonale zorganizowane dostarczały dużych ilości żywności. ARU posiadała własną armię powstańczą i dobrze zorganizowaną sieć wymiany i wspólnego zarządzania krajem. Przetrwała 3 lata nieustannie walcząc z bolszewikami i białymi), Rewolucja w Meksyku – 1910, Rewolucja w Hiszpanii – 1936 (doskonale zorganizowany związek zawodowy CNT/FAI posiadający kilka milionów członków opanował dużą część kraju. Posiadał własną armię i milicję anarchistyczną. Początkowo we wspólnym froncie z komunistami przeciwko faszystom w końcu walczył z oboma totalitaryzmami i skapitulował w 1939), Rewolucja w Mandżurii -1929 (oraz anarchistyczne Koreańskie Stowarzyszenie Ludowe. Zdecentralizowana, federacyjna struktura składała się z rad wiosek, rad okręgów i rad regionalnych, które współdziałały zajmując się kwestiami rolnictwa, edukacji, finansów. I znów armia anarchistyczna musiała walczyć z komunistami i pod ich naporem ustąpić). Oczywiście tych powstań i buntów anarchistycznych było znacznie więcej ale to nie miejsce na ich opisywanie. Również w Polsce, choć w znacznie mniejszym stopniu niż w innych państwach, istniały organizaje i grupy anarchistyczne. Warto tu wspomnieć chociażby o ZZZ (Związek Związków Zawodowych), który w swym anarchistycznym okresie po 1936 roku posiadał 20 tysięcy członków. Jego członkowie w czasie okupacji mieli własne oddziały zbrojne (przeprowadziły one około 57 akcji bojowych) i w czasie powstania warszawskiego walczyły pod nazwą 104 kompania syndykalistów, w skład której wchodziło paręset osób. Również i w dzisiejszych czasach w Europie Zachodniej działają duże anarchosyndykalistyczne związki zawodowe jak chociażby szwedzki SAC posiadający ponad 100 tys. członków, hiszpańskie CGT, niemieckie FAU, francuskie CNT itp. Tak więc patrząc na anarchizm nie wolno zapominać o jego historii, filozofii czy nawet roli historycznej (pierwsze próby świeckich szkół, prawa związkowe, prawa kobiet, na które to anarchiści mieli ogromny wpływ). Anarchizm nie oznaczał i nie oznacza chaosu, a próbę budowy nowego społeczeństwa na bardziej sprawiedliwych zasadach. Osobom, które bardziej chciały by zainteresować się tematem polecam: Anarchistyczne FAQ http://anarchifaq.most.org.pl/ Anarchistyczne wydawnictwo oraz sklep http://www.bractwotrojka.pl/ Anarchistyczny portal informacyjny http://www.cia.bzzz.net/ Anarchosyndykalistyczny związek zawodowy IP http://www.ozzip.pl czytaj więcej »